ZIELONE WROTA

KRYTERIA WYŚWIETLANIA ARTYKUŁÓW

  Inne obiekty przyrodnicze    Przyroda Białegostoku

Las Antoniuk położony jest miedzy szosą do Augustowa, a ul. gen. Maczka (dawniej Szosa Północno-Obwodowa) i dochodzi aż do osiedla Dziesięciny. Jego serce zajmuje rezerwat, powołany m.in. do ochrony specyficznego dla północno-wschodniej Polski typu świerczyn. Formalna ochrona prawna zaczęła się tu jednak nieco poniewczasie, kiedy stary drzewostan świerkowy został już wycięty. Na szczęście gospodarka leśna nie zmieniła charakteru siedlisk i są szanse, że już za jakieś pół wieku znów będzie tu bór świerkowy o charakterze zbliżonym do naturalnego.


 

Przestrzeń pomiędzy ulicą Wasilkowską a szosą do Augustowa zajmuje Las Pietrasze.


 

Tylko dwa przystanki autobusowe dzielą północne obrzeża Białegostoku od rzeki Supraśl, która niedaleko na zachód od miasta uchodzi do Narwi. Rzeka tworząc swoją dolinę wykorzystała polodowcowe obniżenia wytopiskowe. W okolicach Wasilkowa dolina Supraśli jest głęboko wcięta w otaczające wysoczyzny, osiąga szerokość do 1,5 km i ma wyrównane dno.


 

Do północnego skraju osiedla Jaroszówka (pomiędzy ul. Cypiska i ul. Pogodną) przylega głęboko wcięta dolina, której dnem wije się strumień uchodzący do Supraśli (ryc. 17, 18, 19). Strumień zasilany jest przez kilka źródeł, których nisze otwierają się z obu stron doliny. Źródła te wypływają ze zboczy wysokiego i rozległego wzgórza kemowego. Wypływ wody jest tu obfity i stały.


 

Między ul. Ciołkowskiego, torami kolejowymi i ogródkami działkowymi przy ul. Piasta znajduje się niewielka enklawa lasu - uroczysko "Bagno". Dziś nazwa ta zupełnie nie przystaje do charakteru siedlisk, które są tu bardzo przesuszone, ale jeszcze dwadzieścia lat temu było tu oczko wodne ze zróżnicowaną roślinnością szuwarową, a na podtapianych łąkach i w zaroślach na obrzeżach lasu przy Dolistówce gnieździły się czajki, bekasy i kaczki krzyżówki. Obecnie miejsce to jest przykładem niezwykle daleko posuniętej degeneracji siedlisk leśnych i łąkowych.


 

Las Zwierzyniecki to pozostałość puszcz pokrywających okolice Białegostoku jeszcze jakieś 600 lat temu. Dominuje tu grab, jako domieszka występują brzoza, dąb, jesion, klon, olsza, osika, sosna i świerk. Tego typu lasy liściaste i mieszane z przewagą graba w drzewostanie nazywamy grądami (ryc. 28, 29). Dawniej stanowiły one główny typ lasów w okolicach Białegostoku, które pewnie wyglądały tak jak dzisiaj jeszcze Puszcza Białowieska. Stosunkowo żyzne siedliska grądów były jednak w pierwszej kolejności zajmowane pod grunty orne. Wypalane drewno liściaste dostarczało potażu, pozyskiwanego masowo po wiek XVII. W czasach współczesnych na siedliska grądów często wprowadzono najlepiej sprzedające się gatunki iglaste, zwłaszcza sosnę, co również przyczyniło się do zaniku i degeneracji tego typu lasów.